“Μια έκθεση αφιερωμένη στη «Γιορτή», που ευωδιάζει εξοχή και θάλασσα, απεικονίζοντας τις τέσσερις εποχές, τον κύκλο της ζωής. Στους πίνακές της συνυπάρχουν η μοναξιά, η προσμονή, η συντροφικότητα, ο χορός, νυχτερινές βόλτες, το ψάρεμα, η μουσική, η βόλτα”. Αυτά έγραψε στην «Ελευθεροτυπία» ο δημοσιογράφος Γιώργος Βιδάλης μετά την επίσκεψή του στην έκθεση κατά την ημέρα των εγκαινίων.

Και συνεχίζει:

«Ποδηλάτες κινούμενοι σε γη και ουρανό, αερόστατα και πλοιάρια… φρουτένια, κυπαρίσσια που φλερτάρουν μεταξύ τους, χαρταετοί, το πανηγύρι του Άγιου Λύπιου, κτίρια της πόλης να λικνίζονται από τον άνεμο. Ο Μπάμπης Πυλαρινός, με παραμυθένιο και ποιητικό τρόπο ζωγραφίζει βιώματά του κυρίως από το νησί του, τη Ζάκυνθο. Πενήντα έξι έργα του με ακρυλικό σε καμβά εκτίθενται στο βιβλιοπωλείο των εκδόσεων «Περίπλους», δίνοντας μια πρωτόφαντη εικόνα σε τοίχους και ράφια. Ο κατάλογος συνοδεύεται από ένα μικρό παραμύθι του Πλάτωνα Μαλλιάγκα εμπνευσμένο από το θέμα της Γιορτής». 

Όταν ο Μπάμπης Πυλαρινός μου πρότεινε να κάνει την επόμενη έκθεσή του στο χώρο του εκδοτικού οίκου, δηλαδή, ανάμεσα σε γραφεία με computers, σε ράφια με τα βιβλία που εκδίδουμε και τα πακέτα που μόλις ήλθαν από το τυπογραφείο ή που είναι έτοιμα για να πάνε στα βιβλιοπωλεία όλης της χώρας, είπα: «Καλλιτέχνης είναι, έχει το ελεύθερο να λέει ό,τι θέλει».

Ως γνωστόν, όμως, το μυαλό κάθε ζακυνθινού έχει λίγο-πολύ μια καλλιτεχνική βένα. Αυτό μάλλον συνετέλεσε στο να αφήσω την επόμενη στιγμή κατά μέρος το ρόλο του εμπόρου και να μπω κι εγώ στο παιχνίδι. Μου άρεσε που θα επιχειρούσαμε κάτι που δεν έχει γίνει άλλη φορά. Μακριά από εμάς η νοοτροπία της δήθεν πρωτοπορίας, που ζει και υλοποιεί κάθε είδους ανοησία, μόνο και μόνο για να πρωτοτυπήσει τάχα, αξιώνοντας μάλιστα από όλους εμάς να αναγνωρίσουμε έναν νέο Μεσσία της Τέχνης. Συζητήσαμε και καταλήξαμε πως θα άξιζε τον κόπο, μόνο αν κατορθώναμε να εντάξουμε την έκθεση μέσα στον εκδοτικό οίκο και τον εκδοτικό οίκο μέσα στην έκθεση. Μόνο δηλαδή αν συστεγαζόμενα κατάφερναν και τα δύο να λειτουργούν παράλληλα και αυτόνομα. Και το αποφασίσαμε.

 Θυμήθηκα μια άλλη έκθεση που έκανε ο Περίπλους, πριν από χρόνια, το 1992. Στην Ζάκυνθο αυτή τη φορά. Όταν επί Νομαρχίας Παναγή Μαρκάτου, φωτισμένου ανθρώπου, πάντα δε με διευθύντρια στο Μεταβυζαντινό Μουσείο τη Ζωή Μυλωνά, ετοιμοπόλεμη εκ ιδιοσυγκρασίας για κάθε επαναστατικό εγχείρημα, – αρκεί να διαθέτει ποιότητα – χωρίς να μετακινήσουμε ούτε ένα χιλιοστό τις Μεταβυζαντινές Αγιογραφίες που μόνιμα εκτίθενται στο Μουσείο, εκθέσαμε πάνω από εκατό σύγχρονα εικαστικά έργα, νέων μάλιστα καλλιτεχνών, σήμερα πλέον καταξιωμένων.

Τα έργα αυτά προήρχοντο από τη Συλλογή Βλάση Φρυσίρα, στις απαρχές της συγκρότησής της τότε, σήμερα δε ένα από τα σημαντικότερα μουσεία σύγχρονης τέχνης, που καταλαμβάνει ένα ολόκληρο τετράγωνο στην Πλάκα. Τοπικός και αθηναϊκός τύπος, έγκυροι τεχνοκριτικοί χαιρέτισαν το εγχείρημα ως απόλυτα επιτυχημένη πρωτοπορία, ως μια «συνομιλία» παλαιάς και νεώτερης καλλιτεχνικής δημιουργίας. Μάλιστα, αφιερώσαμε ένα τεύχος του περιοδικού «Περίπλους» στην έκθεση αυτή, το οποίο προσφερόταν στους επισκέπτες – με υπόδειξη του τότε Νομάρχη πέρασαν από εκεί και όλα τα σχολεία – δωρεάν, ως κατάλογος της έκθεσης. Την έκθεση είχε θέσει υπό την αιγίδα του το Υπουργείο Πολιτισμού –  Υπουργός η κ. Άννα Μπενάκη – το οποίο την είχε και χρηματοδοτήσει. Στη διοργάνωση συμμετείχε και ο Δήμος Ζακυνθίων, με δήμαρχο τον Διονύσιο Πυλαρινό, πατέρα του Μπάμπη!

Αφού λοιπόν, είπα, τα καταφέραμε τότε, γιατί όχι και σήμερα, που, μάλιστα, οι κλίμακες είναι μικρότερες. Και την οργανώσαμε την έκθεση. Ή καλύτερα, οργανώσαμε μια Γιορτή. Λέει ο Μπάμπης Πυλαρινός: «Τα περισσότερα από τα έργα είναι βιωματικά κι έχουν να κάνουν με την αίσθηση της γιορτής. Ένα πάρτι, ένα ταξίδι, ένας χορός στη θάλασσα, μια βόλτα στο δάσος, το κρασί, η παρέα. Γιορτή είναι και να μπορείς να μεταμορφώνεις τις δυσκολίες της ζωής σε ευκαιρίες, να καταλάβεις ποιες είναι οι αληθινές βαθιές επιθυμίες σου, να γνωρίσεις και να αποδεχθείς τον άλλον… Κάθε στιγμή είναι δώρο που σου χαρίζεται. Υπάρχει μια νοσταλγία για την ταλαιπωρημένη από την τουριστική κατανάλωση Ζάκυνθο, για ένα χαμένο παράδεισο που έζησα. Μπορώ και σήμερα να βιώνω κάποια πράγματα, όπως να κυκλοφορώ με ποδήλατο, να κάνω βόλτες στο δάσος. Ο παράδεισος που περιγράφω υπάρχει παντού, αν θέλεις να τον βρεις. Μπορεί να ζεις στον πιο εξωτικό τόπο και να μην είναι παράδεισος, αλλά μπορεί να ζεις στην πιο υποβαθμισμένη περιοχή της Αθήνας και ν’ ανακαλύπτεις κομμάτια που να σου δίνουν την αίσθηση του παραδείσου. Ο παράδεισος είναι εσωτερικό γεγονός, όχι εξωτερικό. Πολλές φορές γκρινιάζουμε για την άθλια πόλη που ζούμε, αλλά είναι μια υπεκφυγή για την ανικανότητά μας να τον ανακαλύψουμε».

Ο Μπάμπης Πυλαρινός είναι και αγιογράφος. Κι αυτό φαίνεται έντονα στο έργο του. Όμως, παρότι η αγιογραφία από τη φύση της έχει αμετακίνητες σταθερές, ο ίδιος τη βλέπει δημιουργικά: «Ξεκίνησα να κάνω έργα φωτεινά, ανοιχτόχρωμα, κυρίως από την αγιογραφία. Για μένα η εκκλησία είναι ένα τόπος χαράς και όχι θλίψης και βαριάς ατμόσφαιρας. Πρόσφατα, στην αγιογράφηση ναού στην Ήπειρο κοντά στα σύνορα, μαζί με τις εικόνες των αγίων, ζωγράφισα σε κάποιο χώρο του ναού περιστατικά από τη ζωή των κατοίκων της ενορίας. Δηλαδή ζωγράφισα ένα μετανάστη στη Γερμανία, αφού το μέρος εκεί έχει πολλούς μετανάστες, ένα φαντάρο στη σκοπιά, μια και βρισκόμαστε στα σύνορα, ένα τσοπάνη με τα πρόβατά του, κ.λπ. Αυτό κάνει την εκκλησία χώρο προσωπικό και γλυκαίνει τον πόνο των πιστών. Την άποψη αυτή κομίζουν και τα ζωγραφικά μου έργα. Δηλαδή, η ζωή είναι στα χέρια μας και εμείς θα επιλέξουμε ποια ζωή θα ζήσουμε. Αν θα ζήσουμε σ’ έναν παράδεισο ή σε μια κόλαση».

Όμως τα έργα της Γιορτής του Πυλαρινού,  συγχρόνως, απέχουν πολύ από την αγιογραφία. Έχουν παιδικότητα, έχουν χαρά: «Η ζωή είναι γεμάτη πίκρες, πόνο και αξεπέραστα προβλήματα. Σ’ όλες όμως τις δυσκολίες έχει σημασία πώς τις αντιμετωπίζεις, πώς μπορείς να προχωρήσεις πιο βαθιά. Αυτό που περιγράφω στα έργα μου δεν είναι μια χαζοχαρούμενη βιοτή, αλλά ένας τρόπος ν’ αντιμετωπίζεις τα πράγματα. Αυτό που θεραπεύει την καρδιά και την ψυχή του ανθρώπου είναι η κοινωνία, η ουσιαστική σχέση με τον άλλο. Κι αυτό υπάρχει στην ενότητα αυτή. Ο μόνος τρόπος ν’ αντιμετωπίσεις τον εαυτό σου είναι να συναντηθείς με τον άλλον και όχι να αυτοαπασχολείσαι».

Πέρα από τα ράφια, τους τοίχους, τις βιτρίνες, τα computers κ.λπ. του εκδοτικού οίκου «Περίπλους» που για δύο και πλέον εβδομάδες χόρευαν στους ρυθμούς της Γιορτής του Μπάμπη Πυλαρινού, ένα βιβλίο ήλθε να συμμετάσχει στο χορό και να κινηθεί κι αυτό στην ίδια λογική της ειρηνικής συνύπαρξης Εικαστικής έκθεσης/ Εργασιακού χώρου. Κυκλοφόρησε από τη σειρά Τέχνης Περίπλους το βιβλίο:  «Η ΓΙΟΡΤΗ» με τη ζωγραφική του Μπάμπη και ένα εικονογραφημένο από τον ίδιο παραμύθι του Πλάτωνα Μαλλιάγκα.

[Show as slideshow]